زندگی زود گذر تر از اونیه که من و تو فکر می کنیم

تا به خودت بجنبی می بینی خیلی ها اومدن و رفتن 

 اما فقط چندتاشون رد پای پررنگی تو زندگی ات باقی گذاشتن

 حالا اینکه خودشون رفتن یا تو گذاشتی که برن یا سرنوشت نخواسته بمونن رو من نمی دونم ... تو خودت می دونی 

الان اون چیزی که مهمه اون خاطرهه است ته ته ذهنت لابلای تمام روزمرگی های زندگی و خاطرات کم رنگ و پر رنگ دیگه 

یاد شعرعباس صفاری افتادم که می گه

دنیا کوچکتر از آن است

که گم شده ای را در آن یافته باشی

هیچ کس اینجا گم نمی شود

آدم ها به همان خونسردی که آمده اند

چمدانشان را می بندند

و ناپدید می شوند

یکی در مه

یکی در غبار

یکی در باران

یکی در باد

و بی رحم ترینشان در برف

آنچه به جا می ماند

رد پائی است

و خاطره ای که هر از گاه پس میزند

مثل نسیم سحر

پرده های اتاقت را

I love this quote, say it all for me...   

You know, ... in life there are things that are important to you. Things you simply need to see, to hear, to experience, ... It could change you, or at least it could help you in some ways' good. Actually, you were waiting for it your whole life, ... And finally after a long long time that thing just happens - WOW, FINALLY! but...

You know, ... it took too long, and it is too late, and I am already gone... 

 

 این قافله عمر عجب می گذرد ...

محمد رضا شجریان دوست داشتنی هم با اون صدای ماندگارش از بیش ما رفت ...

 

                            By Rebecca Green

اگر بخوام همه حرفهای دلم رو بگم یه کتاب می شه

اگر توی یه جمله بگم: مادر بودن خیلی سخته

اون لایه هایی از وجودت رو که خودت هم ازشون خبر نداری رو قشنگ میاره جلوی چشمات

مادر بودن خودت رو به خودت بهتر می شناسونه

 دخترکم داره بزرگ می شه

بزرگ نشو 

اینجا هیچ خبر خاصی نیست

 

نه دوری که منتظرت باشم 

و نه نزدیک که به آغوشت کشم

 نه از آنِ منی که قلبم تسکین گیرد 

و نه از تو بی‌نصیبم که فراموشت کنم

محمود درویش

Sen Benim Şarkılarımsın

...

Sanki hiç gitmemiş hep var gibi

Bir sırrı herkesten saklar gibi

...

     وقتی یه چیزی ازپایه خرابه , قبول کن خرابه  

میوه ای که گندیده  دیگه گندیده کاریش نمی شه کرد   

دیدی دلت یه چیزی می خواد اما نمیدونه چی؟ یا دلتتنگ شده اما نمی دونی برای چی یا کی مشکل من از اونجا شروع شد که فهمیدم چی می خوام ؛اما نمی تونم بخوام

دوست داشته شدن خیلی خوبه ؛ حتی اگر دیر شده باشه

جان اشتاین بک

!با تو هم بهشت رو دیدم, هم جهنم

I don't know who said this but it was so true and beautifully worded that i would like to post it in here:

"Maybe we now finally realize how nothing we are"

We fall asleep in one world and woke up in another,
Suddenly Disney is out of magic,
Paris is no longer romantic,
New York doesn't stand up anymore,
The Chinese wall is no longer a fortress
and Macca is empty
Hugs and kisses suddenly become weapons, and no visiting parents and friends becomes an act of love.
suddenly you realize  that power, beauty and money are worthless, and can't get you  the oxygen you are fighting for.
The world continues its life and it is beautiful. It only puts humans in cages. I think it 's sending us a message;

"You are NOT necessary. The air, earth, water and sky without you are fine. When you come back , remember that you are my guests, not my masters" 

Draft post from September 2011
درس این چند وقت زندگی
در زندگی کسی را استثناء قايل نشو ،چون این به معنی این نیست تو هم استثنای اونی

Now after about 9 years , I think I should take that lesson more seriously...

    This, too, will pass....

سی سالکی به بعد

سی سالکی به بعد

که عاشق شوی 

دیگر اسمش را نمی نویسی 

کف دستت 

ودورش قلب بکشی 

یا عکسش را بگذاری لای کتاب درسی ات 

وهی نگاهش کنی 

سی سالگی به بعد که عاشق شوی 

یک عصر جمعه ی زمستانی 

یک لیوان چای می ریزی 

می نشینی پشت پنجره 

و تمام شهر را 

در بارانی که نمی بارد 

با خیالش قدم می زنی

روشنک شولی

ساعت نزدیک سه صبحه و مثلا بیدارم که درس بخونم 

واسه اینکه خوابم نبره یه سریال میگذارم  پخش می شه اخه من تو سکوت مطلق نمی تونم درس بخونم 

 یه صحنه اش عاشقانه  بود

من رو به لحظه یاد خودم و گذشته خیلی دوری انداخت

  

 یهو یادم افتاد من الا ن  39 سالمه و  تا یک سال دیگه می شه چهل سالم 

 ...خودم باورم نمی شه داره می شه چهل سالم 

یادمه اون موقع ها یه کتابی می خوندم به اسم "راز زندگی یک زن"  و اون موقع سی سالگی واسه من خیلی دور بود

 چند سالی می شه یاد گرفتم منتظرنشینم کسی خوشحالم کنه یا کارخاصی برام کنه ، انتظارم از آدمها خیلی پایین اومده خوب البته به همون نسبت هم احساسم تغییر کرده 

  اینجوری خیلی چیزها فانکشن کرده ؛ دیگه " حساس بودن عسل " چندان معنی نداره

   اما چیزی که محکم داره مقاومت می کنه و واسم گاهی مساله ساز می شه " زن بودنمه"  که همچنان پای خواسته ها ش واستاده
و هیچ جور راه نمی اد...

     

بده آدم به نقطه ای برسه که دلش هیچی نخواد

  چند وقتیه هی سعی می کنم از این نقطه دور شم یاز می بینم دورش دارم پرسه می زنم   

می خوام غر بزنم

حرف واسه گفتن ندارم اما غر واسه زدن زیاد دارم 

خیلی وقته توفیس بوک دیگه دوست ندارم چیزی  ِشر کنم

میدونم علتتش آدمهای دورو برم هستند

به شدت دلم رو میزنند

نمی دونم این چه مرضیه که هر از گاهی این جوری میاد سراغ من!؟

هر چند سال یه بار به یه نقطه ای می رسم که اصلا تحمل دوستهای به ظاهردوستم رو ندارم و باید ازشون دور شم 

یا عوضشون کنم وگرنه حالم بد میشه

الان باز به اون نقطه رسیدم

 از آدمیزاد دل خوشی ندارم

کلا این چند سال اخیر صدقه سر بلاهایی که سرم آوردن نسبت به هر چی دوست و دوست داشتن و عشق و عاشقیه بد جور آلرژی پیدا کردم

     گاهی با خودم می گم شاید من باید یه روزی به این نقطه می رسیدم که به خریتم دیگه ادامه ندم

بگذریم

 .... گفتم که ، غر تا دلت بخواد دارم واسه زدن