Yeganeh_chekanili
October 09, 2026
September 28, 2026
I’ve been feeling blue lately, with everything that’s been going on.
Tonight, after years, I found myself listening to Hayedeh again.
I usually stay away from songs that are too emotional, too deep. Maybe because some feelings are easier to keep quiet than to let them speak.
But tonight, I needed them.
I needed a little silence. A little time alone with myself.
I found an old pack of cigarettes my mom had left behind here from years ago. I lit one, stepped out onto the balcony, and watched the rain fall into the darkness.
I turned on the fire pit, turned up my music, and just sat there.
The rain ...
The fire ...
Hayedeh’s voice ...
The smoke disappearing into the night...And for a while, I got lost in my thoughts: some old, some new, some I wish I could forget, some I could live again...
Maybe some nights aren’t meant to be fixed.
Maybe they’re just meant to be felt........
April 14, 2026
Today is World Quantum Day—April 14 (4/14). A day meant to celebrate quantum mechanics and its impact on the world.
It made me think of Max Planck.
Back in high school, I admired him so much that some of my friends used to call me by his name. It feels almost distant now, but I remember how deeply I wanted to become a physicist. He wasn’t just a scientist to me—he was a symbol of curiosity, depth, and possibility.
I was accepted as one of the top three students into a top university back home to study physics. I remember how proud and excited I felt… like I was stepping into the life I had imagined for myself.
But my mom didn’t believe that path would give me a stable or bright future there. She encouraged me to choose engineering instead.
And I did.
Today, I find myself wondering… was it the right decision? Or was it the moment I quietly stepped away from something that once felt like me?
I don’t regret who I became—but a small part of me still wonders about the version of me who chose physics.
February 08, 2026
I shared this on my Facebook nine years ago today. I don’t know the original author, but it really spoke to my heart back then—and still does—so I wanted to share it again.
کتاب فرزندم رو بستم. جامدادی رو که چند دقیقه پیش از شدتِ عصبانیت پرت کرده بودم برداشتم. مدادهاش رو یکی یکی گذاشتم سر جاش.
کنارش نشستم، بغلش کردم. بوسیدمش. سرش رو بوسیدم، موهای عرق کرده‌اش رو، پیشونیش رو، گونه ی بر افروخته‌اش رو.
گفتم نمیخوام هیچی بشی. نمیخوام دکتر و مهندس بشی . می‌خوام یاد بگیری مهربون باشی .
نمیخوام خوشنویسی یا چند تا زبون یاد بگیری. می‌خوام تا وقت داری کودکی کنی. شاد باش و سر زنده .
قوی باش حتی اگر ضعیف‌ترین شاگردِ کلاس باشی. پشتِ همون میز آخر هم می‌شه از زندگی لذت برد.
بهش گفتم تو بده بستون درس و امتحان و نمره هر چی تونستی یاد بگیر ولی حواست باشه از دنیای قشنگِ خودت چیزی مایه نگذاری.
کنارِ هم نشستیم پاپکورن خوردیم و فیلم دیدیم و من تمام مدتِ به خودم و به یک زندگی فکر می‌‌کردم که آنقدر جدی گرفته بودم
. زندگی که برای من مثل یک مسابقه بود و من در رویای مدال‌هایش تمام روز هاش رو دویده بودم.
هیچکس حتی برای لحظه‌ای مرا متوقف نکرده بود.
هیچکس نگفته بود لحظه‌ای بایستم و کودکی کنم.
هیچکس نگفته بود زرنگ‌ترین شاگردان، خوشبخت‌ترین‌ها نیستند.
کلاس دوم دبستان شیفت بعد از ظهر بودم. باران تندی می بارید.
یک چتر هفت رنگ دسته صورتیه سوت دار آن روز صبح خریده بودم.
وقتی به مدرسه رفتم ، دلم می خواست با همان چتر زیبایم زیر باران بازی کنم. اما زنگ خورد ،
هر عقل سالمی تشخيص می داد که کلاس درس واجب تر از بازی زیر باران است.
یادم نیست آن روز چه درسی آموزگارم به من آموخت.
...اما دلم هنوز زیر همان باران. توی حیاط مدرسه مانده.
بعد از آن روز شاید هزار بار دیگر باران باریده باشد. و من صد بار دیگر چتر نو خریده باشم. اما آن حال خوب هشت سالگی هرگز تکرار نخواهد شد.
این اولین بدهکاری من به دلم بود ، که در خاطرم مانده.
بعد از آن هر روز به اندازه ی تک تک ساعت های عمرم ، به دلم بدهکار ماندم.
" به بهانه ی عقل و منطق از هزار و یک لذت چشم پوشیدم. " از ترس آنکه مبادا آنچه دلم ميخواهد ، پشیمانی به بار آورد...
... خیلی وقت ها سکوت اختیار کردم.
ما حالا بعضی شب ها فکر میکنم : اگر قرار بر این شود که من آمدن صبح فردا را نبینم ، چقدر پشیمانم از انجام ندادن کارهایی که به بهانه ی منطق حماقت نامیدمشان
حالا میدانم هر حال خوبی سن مخصوص به خودش را دارد
....
January 30, 2026
January 15, 2026
November 24, 2025
Sometimes memories rise up without warning.
A scene in a movie… a familiar silence… a moment where a
woman speaks, but her voice isn’t heard. And suddenly I’m taken back to the
times when I lived inside that silence myself—when I wasn’t listened to, when
the blame fell on me without a word spoken, when my feelings were invisible.
Now they teach me.
They remind me why choosing separation was an act of self-respect, not loss. A moment of reclaiming my voice after years of being silenced. A step toward a life where I no longer have to shrink myself to keep the peace, or carry the weight of someone else’s unhappiness.
Today, when those old memories surface, I no longer feel trapped.
I feel grateful.
Grateful that I walked away from a place where I wasn’t heard.
Grateful that I no longer have to tolerate the coldness of
being blamed for things that were never mine to carry.
Grateful that I am building a life where my feelings matter,
where my voice is allowed to exist, where calm is no longer something I have to
fight for.
This separation wasn’t the end of something good.
It was the beginning of something kinder.
A beginning where I finally choose myself
November 05, 2025
تو را می خواهم برای 50
سالگی
برای 60 سالگی
برای 70 سالگی
تو را می خواهم برای خانه
ای که در ان تنهاییم
تو را می خواهم برای چای
عصرانه
برای تلقنهایی که زنگ می
زنند و ما جواب نمی دهیم
تو را می خواهم برای تنهایی
تو را می خواهم برای وقتی
که باران است
برای قدم زدنهای اهسته دو
تایی
برای نیمکتهای پارکهای شهر
تو را می خواهم برای صبح
برای ظهر
برای شب
تو را می خواهم برای همه
عمر ...
September 11, 2025
September 08, 2025
September 05, 2025
September 03, 2025
August 07, 2025
July 04, 2025
June 11, 2025
May 16, 2025
Subscribe to:
Posts (Atom)